Pierniki dekoracyjne - PierAS

Nazwa piernik wywodzi się od staropolskiego słowa "pierny" czyli pieprzny. Piernik to tradycyjne ciasto miast hanzeatyckich, które było symbolem bogactwa, luksusu oraz szerokich kontaktów ze światem. Koszty importu przypraw korzennych i bakalii z zamorskich krajów, były bardzo wysokie. Dlatego przyprawy korzenne takie jak pieprz, cynamon, imbir, gałka muszkatołowa, goździki, kardamon, anyż, miały wielką wartość. Statki załadowane przyprawami docierały do takich miast jak Amsterdam, Monachium, Ostenda, Kopenhaga, Gdańsk, Norymberga czy Toruń. Często czas oczekiwania na kupca był długi, przyprawy były narażone na wilgoć i pleśniały. W celu wydłużenia czasu ich bezpiecznego przechowywania, ktoś wpadł na bardzo dobry pomysł. Połączył przyprawy i miód, który ma między innymi właściwości konserwujące. Następnie upiekł to. Pierników w takiej formie nie jedzono. Używano ich jako przyprawy, głównie do mięs. W księgach średniowiecza do dziś zachowana jest receptura na sos piernikowy.

Czytaj dalej

Na przełomie wieków ciasto piernikowe ewoluowało. Obecnie pierniki to aromatyczne, miękkie ciasta, pieczone z naturalnych składników, takich jak mąka, miód, jajka, masło, bakalie i przyprawy. Pierniki mają najróżniejsze kształty i dekorowane są na wiele sposobów, ciekawymi technikami. Tradycja ich wypieku przetrwała do dziś w wielu miastach, w Europie.

W Polsce historia piernika sięga XVII wieku. Pierniki sprzedawano w aptekach jako skuteczny lek na wiele chorób. W dawnych czasach uważano, że dzięki pierniczkom można odzyskać dobry humor. Wierzono, że można wywróżyć z nich przyszłość. Wystarczyło położyć piernika na dłoni i palcem nacisną środek. Jeżeli piernik złamał się na trzy części, nasze życzenie niemal na pewno będzie spełnione. Podobnie jak w innych krajach, pierniki w Polsce były symbolem dobrobytu i wysokiego statusu społecznego. Panna młoda otrzymywała w wianie, ciasto piernikowe w beczce, które mogło być przechowywane bardzo długo.